آیه قوت سه شنبه ۱ مه ۲۰۱۸

یوحنا باب ۵ آیه ۲۴
یوحنا باب ۵ آیه ۲۴

یوحنا باب ۵ آیه ۲۴

«یقین بدانید، هرکه سخنان مرا بشنود و به فرستندهٔ من ایمان آورد، حیات جاودانی دارد و هرگز محکوم نخواهد شد، بلکه از مرگ گذشته و به حیات رسیده است.

Advertisements

دعا کنم یا دعا نکنم؟

گاهی جواب دعا زود می رسد، گاهی مثل دانیال ۲۱ روز طول می کشد و گاهی هم بیشتر به طول می انجامد.
اگر امروز ایمان داریم که خدا دریای سرخ را باز کرد، اگر ایمان داریم که خداوند بیماران را شفا داد، اگر ایمان داریم که خداوند کور را بینا کرد، اگر ایمان داریم که خداوند قلبها را لمس کرد، پس امروز با ایمان دعا می کنیم.
چرا خیلی از مواقع دعا نمی کنیم؟
چرا خیلی از وقتها با ایمان و اطمینان دعا نمی کنیم؟
آیا امروز ایمان داریم که خداوند می تواند قلب سیلاس را به پولس تبدیل کند؟
اگر ایمان داریم، چرا خیلی مواقع با اطمینان دعا نمی کنیم؟
برکت خدا، حضور لاینقطع خدا در زندگی های ماست.
چرا دعا کنیم؟
دعا در ایمان مسیحی مکالمه ای است با خدای زنده. با خدایی که گرز بدست نیست.
ما مثل فرزند خودمان را در آغوش پدر می اندازیم.
عیسی مسیح گفت: بیدار باشید و دعا کنید تا در وسوسه نیافتید.
نکته اول: چرا دعا کنم؟
چون دعا تنفس روحانی جانهای ماست.
ایمانداری که دعا نمی کند، تنفس روحانی ندارد.
چرا ایماندار ضعیف می شود؟
چون تنفس متداوم در دعا ندارد.
یک نهال نمی تواند بدون آب و اکسیژن رشد کند.
اگر امروز مایلی رشد سالم و متداوم داشته باشیم، باید مستمر در دعا باشیم و در دعا وقت بگذاریم.
اگر در زندگی ما دعا نباشد، چطور انتظار داریم خدا با ما راه رود؟
عیسی مسیح حتی وقتی می خواست بر روی صلیب رود، در حضور خدا دعا کرد.
امروز بیایید قبل از دشواری در حضور خدا در دعا باشیم.
ما دعا می کنیم چون بوسیله دعا خدا ما را عوض می کند.
اگر می خواهی خدا روی تو کار کند و به شباهت مسیح در آیی، در دعا باش.
امروز نیاز دنیا به دعاست، نه به نظرات سیاسی ما.
امروز به وسیله دعاست که زندگی های روحانی ما عوض می شود.
دعا لازمه زندگی یک ایماندار است.
نه فقط خدای ما خدای زنده است، او حتی قبل از اینکه چیزی به افکار ما خطور کند، از آن مطلع هست.
امروز اگر می خواهیم حضور خداوند ظاهر شود، در دعا وقت بگذارید.
چرا باید دعا کنیم؟
چون فرمان عیسی مسیح است.
مسیح فرمود: اگر می خواهید مرا محبت کنید، احکام مرا اطاعت کنید.
اگر امروز خودمان را ایماندار می دانیم، می بایست به قدرت دعا رسیده باشیم.
نکته دوم: چطور دعا کنیم؟
با ایمان دعا کنیم نه با امید.
دهانت را با ایمان باز کن.
با ایمان بپذیر آنچه را که هنوز در زندگی ات رخ نداده است.
متی ۲۲:۲۱
با ایمان روی وعده های خداوند خواهیم ایستاد.
ما هر چه بخواهیم، بر حسب اراده اش به ما خواهد داد.
خدا هرگز به ما برکتی نمی دهد که باعث ضرر ما شود.
بدون وقفه هر لحظه و هر آن در دعا باشید.
دعا یعنی داد و ستد با خدا.
متی ۶:۶
برو در خلوت دعا کن. بگذار ایمان کار را انجام دهد.
اگر دنیا را از خودمان جدا نکنیم، خیلی دشوار صدای خدا را بشنویم.
دعا فقط خواستن نیازها نیست، دعا اول تمجید و پرستش خداوند است.
بعد اعتراف به گناهان است.
بعد خدا را شکر کنیم برای اراده اش در حال حاضر در زندگی مان.
شکر کنیم بخاطر سلامتی.
با شادی و ترنم دعا کنیم.
و بعد نیازهای خود را به حضور خداوند ببریم.
باید دعا را با ضمیر و نیتی پاک به حضور خداوند بلند کرد.
خداوند تفتیش کننده قلبهاست. او نیتها را می داند.
و به همین نحو هم از خداوند می یابیم.
یک ایماندار هویتش در زمانی است که روی زانوهایش در دعا سپری می شود.
هر چقدر وقت بگذاریم، همان قدر قدرت می یابیم.
نکته سوم: آیا با این شناخت بیشتر دعا خواهی کرد؟
اگر مطمئن باشی خدا پاسخ می دهد، در وقت دعا سرمایه گذاری خواهی کرد؟
متی ۷:۷
خیلی وقتها نمی جوییم، نمی طلبیم و نمی کوبیم، اما انتظار داریم خدا جواب دهد.
دعا کردن یک برکتی به زندگی ما می آورد.
دعا فقط نباید در زمان نیاز باشد.
دعا باید در هر وقت و هر زمان باشد.
با خدا نیت کن. بایست و خسته خاطر نشو.
تو منتظر باش ببین خداوند چطور عمل خواهد کرد.
رومیان ۲۶:۸
حتی آن لحظه ای که دیگر نمی دانی به خدا چه بگویی، روح القدس داره عمل می کند.
او می داند نیاز و احتیاج تو چیست.

زن مسیحی عراقی پس از سالها بردگی در چنگ داعش، آزاد شد

یک زن جوان عراقی مسیحی اسیر داعش پس از پنج بار خرید و فروش در بازار برده فروشی اسلامگرایان تندرو سرانجام از سوریه به دامن خانواده خود بازگشت.

به گزارش «محبت نیوز» “سکینه محمد علی” رئیس سازمان زنان در شورای استان نینوا از موفقیت تلاش ها برای بازگرداندن نخستین زن عراقی اسیر در دست داعش از سوریه به کشورش خبر داد.
وی گفت: خانواده این زن تلاشهای طاقت فرسایی با کمک کارشناسان و فعالان این عرصه انجام دادند که سرانجام به بازگرداندن این اسیر به کشورش منجر شد.
وی افزود: این زن ۲۸ ساله، مسیحی و از روستای قرقوش (نینوا) است که توسط نیروهای اسلامگرا داعش اسیر شده و پنج بار در بازار برده فروشان به فروش رفته بود.
این مسوول عراقی گفت: این زن سرانجام توانست به منطقه عنکاوه در شهر اربیل نزد خانواده خود بازگردد.
گفتنی است گروه تروریستی اسلامی داعش پس از تصرف شهر موصل مرکز استان نینوا در شمال عراق (ژوئن ۲۰۱۴) اقدام به ربودن هزارها دختر و زن از طایفه های ایزدی و مسیحی کرد و صدها نفر را در بازار بردگان خود در سوریه فروخت.

کلیسای تاریخی ارمنی در ترکیه که تبدیل به محل نگهداری دام شد!

یک کلیسای ارمنی، در “اورفا”، واقع در محدوده فعلی ترکیه که به عنوان طویله، مورد استفاده قرار می گرفت (!)، در معرض ویرانی می باشد.

به گزارش «محبت نیوز» کلیسای “آستواتساتسین” مقدس، واقع در روستای “گرموش”، در استان “اورفا” (“شانلی اورفه”) ترکیه که در قرن نوزدهم ساخته شده است، در معرض ویرانی است و مقامات این کشور، اقدامی، در راستای بازسازی این اثر تاریخی و مذهبی و حفاظت از آن، انجام نمی دهند.

به نقل از آراکس، در همین رابطه، “هاتیجه تاکوش”، نماینده انجمن کمک بشر دوستانه ترکیه، اعلام نموده است که کلیسای مذکور، روز به روز، ویران می شود.
لازم به ذکر است که تا سال ۲۰۱۵ میلادی، این کلیسا، به عنوان طویله، مورد استفاده قرار می گرفت!

چرا شجره نامه عیسی مسیح در متی و لوقا اینقدر متفاوت است؟

چرا شجره نامه عیسی مسیح در متی و لوقا اینقدر متفاوت است؟
چرا شجره نامه عیسی مسیح در متی و لوقا اینقدر متفاوت است؟
جواب: در دو جای کتاب مقدس، شجره نامه ی عیسی مسیح ذکر شده است: متی فصل ۱ و لوقا فصل ۳ آیه های ۲۳ تا ۲۸٫ متی شجره نامه عیسی مسیح را تا ابراهیم ره یابی می‌کند. لوقا شجره نامه را از عیسی مسیح تا آدم ترسیم می‌کند. با این وجود، یک دلیل بسیار خوب وجود دارد تا متوجه شویم که متی و لوقا دو شجره نامه ی‌ کاملا متفاوت را دنبال می کردند. به عنوان مثال، متی پدر یوسف را یعقوب معرفی‌ می‌‌کند (متی فصل ۱ آیه ۱۶) در حالی‌ که لوقا پدر یوسف را هالی‌ می‌‌داند( لوقا فصل ۳ آیه ۲۳). متی‌، نسل را از طریق سلیمان پسر داوود دنبال می‌‌کند (متی فصل ۱ آیه ۶)، در حالی‌ که لوقا از طریق ناتان پسر داوود (لوقا فصل ۳ آیه ۳۱ ). در حقیقت بین داوود و عیسی مسیح، تنها نام‌های مشترک بین دو شجره نامه سالتی‌ئیل و زروبابل هستند. (متی فصل ۱ آیه ۱۲؛ لوقا فصل ۳ آیه ۲۷).

برخی این تفاوت ها را مدرکی مبنی بر اشتباهات در کتاب مقدس می دانند. در حالی که یهودیان حافظان بسیار دقیق اسناد و مدارک بخصوص در مورد شجره نامه ها بوده اند ، بنابراین غیر قابل درک است که متی و لوقا دو شجره نامه ی کاملا متناقض را از یک نسل روایت کنند. باز هم تاکید می کنیم که از داوود تا عیسی مسیح دو شجره نامه، کاملا متفاوت هستند. حتی اشاره به سالتی‌ئیل و زروبابل احتمالا اشاره به دو فرد متفاوت با نام های یکسان است. متی پدر سالتی‌ئیل را یکنیا معرفی می کند در حالی که لوقا پدر سالتی‌ئیل را نیری معرفی می کند. این مطلب کاملا طبیعی بود که مردی به نام سالتی‌ئیل، بر این اساس که نام افراد مهم و معروفی زروبابل بود، پسر خود را به این نام بنامد . ( به کتاب عزرا و نحمیا مراجعه کنید).

یک توضیح که توسط مورخ انجیلی اوسبیوس مطرح شده، این است که متی، نسل اولیه یا بیولوژیک ( ژنتیکی) مسیح را دنبال می کرده در حالی که لوقا واقعه ی » ازدواج مرد ی با همسر برادر متوفی خود» را مورد بررسی قرار داده است. اگر مردی بدون اینکه پسری می داشت فوت می کرد، رسم بر این بود که برادر متوفی با بیوه او ازدواج می کرد تا پسری بدنیا بیاید که نام مرد متوفی را حفظ کند. بنا به تئوری اوسبیوس ، ملکی ( لوقا فصل ۳ آیه ۲۴) و متان ( متی فصل ۱ آیه ۱۵) همسران یک زن ( به روایتی، استا) در زمان های متفاوت بوده اند. این واقعه باعث می شود تا هالی (لوقا فصل ۳ آیه ۲۳) و یعقوب ( متی فصل ۱ آیه ۱۵) برادر ناتنی باشند. هالی سپس بدون پسر می میرد و نا برادری او یعقوب با بیوه ی او ازدواج می کند که یوسف را به دنیا می آورند. این اتفاق، یوسف را از نظر قانونی پسر هالی و به صورت بیولوژیکی پسر یعقوب می کند. پس متی و لوقا هر دو یک شجره نامه ( متعلق به یوسف) را ثبت کرد ه اند، در حالی که لوقا شجره نامه ی قانونی و متی شجره نامه ی طبیعی (بیولوژیکی) را بررسی کرده اند.

امروزه بیشتر متفکران محافظه کار کتاب مقدس، بر این عقیده می باشند که لوقا شجره نامه ی مریم و متی شجره نامه ی یوسف را ثبت کرده است. متی نسل یوسف ( پدر قانونی عیسی مسیح) را از طریق سلیمان پسر داوود دنبال می کند در حالی که لوقا نسل مریم را ( نسب خونی مسیح) را از طریق نا تان پسر داوود دنبال می کند. به این دلیل که هیچ لغت یونانی برای «داماد» وجود نداشته، به واسطه ازدواج با مریم دختر هالی ، یوسف » فرزند هالی » خوانده شده است. عیسی چه از نسل مریم و چه از نسل یوسف، فرزند داوود و واجد شرایط مسیح موعود است. دنبال کردن شجره نامه از طریق مادر غیر متداول است ، ولی تولد از باکره هم غیر متداول بود. توضیح لوقا این است که عیسی مسیح پسر یوسف بود » بر حسب تصور مردم » (لوقا فصل ۳ آیه ۲۳).

منبع: http://www.gotquestions.org

آیا عیسی مسیح می توانست گناه کند؟

آیا عیسی مسیح می توانست گناه کند؟
آیا عیسی مسیح می توانست گناه کند؟
سوال: آیا عیسی مسیح می توانست گناه کند؟ اگر او قادر به گناه کردن نبود، واقعا چطور قادر است در ضعف های ما شریک شود (عبرانیان ۴: ۱۵)؟ اگر او نمی توانست گناه کند، پس وسوسه چه معنی می داد؟

جواب: این سوال جالب شامل دو وجه است. مهم است به یاد داشته باشیم که سوال این نیست که آیا عیسی مسیح گناه کرد یا نه. هر دو وجه، همان طور که کتاب مقدس به روشنی بیان می‌‌کند، با هم در توافق هستند که عیسی مسیح گناهی مرتکب نشد (دوم قرنتیان فصل ۵ آیه ۲۱؛ اول پطرس فصل ۲ آیه ۲۲) سوال این است که آیا عیسی مسیح قادر به گناه کردن بود؟ برخی معتقدند که عیسی مسیح قابلیت ارتکاب گناه را نداشت و اصولا نمی توانست گناه کند. و در مقابل برخی نیز بر این باورند که عیسی مسیح توانایی و قابلیت ارتکاب گناه را داشت اما گناه نمی کرد. کدام دیدگاه درست است؟ کتاب مقدس بصورت خیلی روشن و واضح به ما می گوید که عیسی مسیح نمی‌توانست گناه کند. اگر او می‌توانست گناه کند، تا همین امروز هم قادر به گناه کردن بود، چون او ماهیت و ذات خود را همان طور که قبل از مصلوب شدن و رستاخیزش بود، حفظ کرده است. او خداوند در جسم انسان بود و تا ابد همان گونه خواهد ماند ، او دارای ذات کامل الهی و طبیعت کامل انسانی، تفکیک ناپذیر از یکدیگر، در یک شخص به نام عیسی مسیح می باشد. معتقد بودن به اینکه عیسی مسیح می‌توانست گناه کند، همانند اینست که معتقد باشیم خدا می‌‌تواند گناه کند. «زیرا خدا اراده فرمود که الوهیت کامل او در وجود فرزندش قرار گیرد» (کلوسیان فصل ۱ آیه ۱۹). کلوسیان فصل ۲ آیه ۹ می افزاید: «در مسیح طبیعت و ذات الهی، بطور کامل، در یک بدن انسانی ظاهر شده است».

اگر چه عیسی مسیح یک انسان کامل است، اما او با طبیعت گناه کاری که ما با آن متولد شده ایم، بدنیا نیامد. او قطعا همان طور که ما وسوسه می‌شویم، وسوسه شد، یعنی شیطان او را مورد آزمایش قرار داد، اما او بیگناه باقی‌ ماند، زیرا خدا نمی‌تواند گناه کند. گناه کردن با اصل ذات او در تناقض است، ( متی فصل ۴ آیه ۱؛ عبرانیان فصل ۲ آیه ۱۸، فصل ۴ آیه ۱۵؛ یعقوب فصل ۱ آیه ۱۳). گناه در لغت به معنای تخطی از قانون شریعت است. خداوند شریعت را بنا نهاد، و طبعا قوانین شریعت روش خداوند است. بنا براین، گناه کردن بنا به اصل ذات خداوند برای او میسر نیست.

وسوسه شدن، به خودی خود، گناه نیست. شخصی‌ ممکن است شما را به انجام کاری مانند قتل یا انحراف جنسی‌ که هیچ تمایلی به انجام آن ندارید، وسوسه کند. شما احتمالا اصلا هیچ تمایلی به شرکت در آن امور ندارید، اگرچه چون کسی‌ امکان آن را پیشروی شما قرار داده است، وسوسه می‌‌شوید. حداقل دو معنا برای کلمه ی «وسوسه شده» وجود دارد.

۱ (داشتن یک پیشنهاد گناه آلود که توسط شخصی‌ یا چیزی خارجی‌ و یا توسط طبیعت گناه کار خودتان به شما پیشنهاد می‌‌شود.

۲ (در نظر داشتن شرکت در انجام آن عمل گناه آلود، یا لذت و پیامد‌های آن در ذهن به نحوی که گویی آن عمل در ذهن فرد انجام می‌پذیرد.

معنای اول هیچ عمل یا فکر گناه آلودی را توصیف نمی‌‌کند؛ ولی‌ معنای دوم این گونه نیست. اگر شما در مورد گناهی فکر کنید و تصور کنید که چگونه ممکن است بتوانید آن را به انجام برسانید، شما به مرز گناه رسیده اید. وسوسه شدن عیسی مسیح به صورت معنای اول بود، با این تفاوت که او هیچ گاه توسط یک طبیعت گناه کار وسوسه نشد زیرا چنین چیزی در او وجود نداشت. شیطان، او را برای ارتکاب گناه وسوسه کرد، ولی‌ او هیچ تمایل درونی‌ بر انجام آنها نداشت. بنابراین، او هم مانند ما وسوسه شد، اما بی گناه ماند.

افرادی که معتقدند، عیسی مسیح قابلیت گناه کردن را داشت ولی گناه نمی کرد بر این باورند که اگر مسیح قادر به گناه کردن نبود، هیچگاه به واقع نمی‌توانست وسوسه شدن را تجربه کند، و بنابراین نمی‌توانست، چالش ها و وسوسه هایی که ما با آنها درگیر هستیم را درک کند و با ما در این زمینه همدرد باشد. لازم است به یاد داشته باشیم که برای اینکه کسی‌ متوجه چیزی شود، لزوما نباید آن را تجربه کند. خدا از همه ی امور آگاه است. در حالی‌ که او هیچ گاه تمایلی به انجام گناه نداشته است و قطعا هیچ گاه گناه نکرده است ، ولی خدا گناه را درک می‌کند و می‌شناسد. او می داند که وسوسه شدن چگونه است. عیسی مسیح می تواند با وسوسه شدن‌های ما همدردی کند چون آن را می شناسد. این بدان معنی نیست که او آن چیزهای که ما تجربه کرده ایم را تجربه کرده است.

عیسی مسیح می داند که وسوسه شدن چگونه است، ولی‌ او گناه را تجربه نکرده است ولی این حقیقت او را از کمک کردن به ما باز نمی‌‌دارد. ما با گناهانی که برای انسانها مشترک است وسوسه شده ایم (اول قرنتیان فصل ۱۰ ایه ۱۳). این گناهان معمولاً به سه دسته قابل تقسیم اند: هوس‌های چشم، هوس‌های تن و غرور ناشی از ثروت و مقام (اول یوحنا فصل ۲ آیه ۱۶). وسوسه و گناه حوّا و وسوسه عیسی مسیح را بررسی کنید، خواهید یافت که هر دو وسوسه از این سه دسته می‌‌آیند. عیسی مسیح از هر لحاظ همچون ما وسوسه شد، ولی‌ کاملا مقدس باقی‌ ماند. اگر چه طبیعت آلوده ما تمایل درونی‌ به انجام گناه دارد اما ما توانایی غلبه بر گناه را، به وسیله عیسی مسیح ، یافته ایم چون ما دیگر بنده گناه نیستیم، بلکه بنده خداوند هستیم.( رومیان ۶، بویژه آیه ها ۲ و ۱۶تا۲۲).

منبع: http://www.gotquestions.org

آیا عیسی بین مرگ و قیامش، به جهنم رفت؟

آیا عیسی بین مرگ و قیامش، به جهنم رفت؟
آیا عیسی بین مرگ و قیامش، به جهنم رفت؟
سوال: آیا عیسی بین مرگ و قیامش، به جهنم رفت؟» اگر چنین است و اگر او روز یکشنبه قیام کرد، چطور می توان گفت که سه روز در قبر بود؟

جواب: ابهام زیادی در مورد این سوال وجود دارد. این موضوع اول از بیانات حواریون (شاگردان مسیح) سرچشمه گرفت که می گوید «او به جهنم نزول کرد». نوشته هایی هم وجود دارند که بسته به نوع ترجمه آنها، رفتن عیسی به «جهنم» را توضیح می دهد. در یادگیری این موضوع، مهم است که اول درک کنیم کتاب مقدس درباره مرگ چه می گوید.

در نوشته های عبری، کلمه ای که مرگ را توضیح می دهد، شئول است. این لغت به یعنی «محل مردگان» یا «محل ارواح جدا شده» می باشد. در عهد جدید، لغت یونانی «هیدز» آمده که به همان معنی و اشاره به «محل مردگان» است. قسمتهای دیگر عهد جدید می گوید که شئول/ هیدز مکانی موقتی است، جایی که ارواح در آنجا در انتظار قیام و داوری نهایی هستند. مکاشفه فصل ۲۰ آیه های ۱۱ تا ۱۵ توضیح روشنی در مورد تفاوت این دو می دهد. جهنم (دریاچه آتش) دائمی است و مکان داوری نهایی برای بی ایمانان می باشد. هیدز مکان موقتی است. پس عیسی به جهنم نرفت چون جهنم پدیده ایست در آینده و فقط بعد از داوری تخت بزرگ سفید بکار می آید (مکاشفه فصل ۲۰ آیه های ۱۱ تا ۱۵).

شئول/ هیدز مکانی است که دارای دو قسمت می باشد (متی فصل ۱۱ آیه ۲۳ و فصل ۱۶ آیه ۱۸؛ لوقا فصل ۱۰ آیه ۱۵ و فصل ۱۶ آیه ۲۳؛ اعمال رسولان فصل ۲ آیه های ۲۷ تا ۳۱). کتاب مقدس، محل نجات یافتگان و محل گمشدگان را هیدز عنوان می کند. محل نجات یافتگان «فردوس» و «آغوش ابراهیم» (به ترتیب، لوقا فصل ۱۶ آیه ۲۲؛ لوقا فصل ۲۳ آیه ۴۳) است که از محل گمشدگان بوسیله یک دره بزرگ جدا می شود(لوقا فصل ۱۶ آیه ۲۶). وقتی عیسی مُرد، او به قسمت برکت داده شده شئول رفت و در آنجا، ایمانداران را با خود به بهشت برد (افسسیان فصل ۴ آیه های ۸ تا ۱۰). آن قسمت از شئول/ هیدز که در آن گمشدگان هستند، عوض نشده باقی مانده است. همه بی ایمانان وقتی که می میرند به آنجا رفته منتظر داوری نهایی در آینده می شوند. آیا عیسی مسیح به شئول/ هیدز رفت؟ بله، بر اساس آنچه در افسسیان فصل ۴ آیه های ۸ تا ۱۰ و اول پطرس فصل ۳ آیه های ۱۸ تا ۲۰ می خوانیم.

بعضی از ابهامات از قسمتهایی مثل مزامیر فصل ۱۶ آیه های ۱۰ تا ۱۱ ایجاد شده که در ترجمه انگلیسی (کینگ جیمز)، «زیرا تو مرا در چنگال مرگ رها نخواهی کرد و کسی را که دوستش داری نخواهی گذاشت از بین برود». در ترجمه انگلیسی «در چنگال مرگ» یا همان «دنیای مردگان» با کلمه «جهنم» ترجمه شده است که ترجمه درستی از این آیه نیست. درست آن «قبر» یا «شئول» است.البته در ترجمه های فارسی مانند «ترجمه تفسیری» و یا «ترجمه فارسی امروزی» این واژه به درستی ترجمه شده و تا به حال تنها در ترجمه «هزاره نو» به هاویه یا همان جهنم ترجمه شده که ترجمه درستی نیست. عیسی به دزد کنارش گفت «خاطر جمع باش که تو همین امروز با من در بهشت خواهی بود» (لوقا فصل ۲۳ آیه ۴۳). بدن عیسی در قبر بود، روح او به قسمت بهشتی و برکت داده شده در شئول/ هیدز رفت. متاسفانه، در خیلی از ترجمه های کتاب مقدس، مترجم در ترجمه متن منسجم و یکپارچه عمل نمی کند و یک کلمه را هر بار یکسان و یا درست ترجمه نمی کند، مثل ترجمه لغت های عبری و یونانی برای عالم مردگان «شئول»، «هیدز»، و جهنم «هل» که در ترجمه بطور یکسان عمل نکرده است.

بعضی ها این عقیده را دارند که عیسی به جهنم یا قسمت عذاب در شئول/ هیدز رفت تا برای گناهان ما حتی بیشتر تنبیه شود. این عقیده کاملا بر خلاف کتاب مقدس است. مرگ عیسی بر روی صلیب و عذاب کشیدن او بجای ما بطور کامل بهای آزادی ما را پرداخت. خون ریخته شده او بود که گناهان ما را پاک کرد (اول یوحنا فصل ۱ آیه های ۷ تا ۹). وقتی او بر صلیب آویزان بود، تمام گناه بشر را بدوش کشید. او برای ما گناه شد.» زیرا خدا بار گناهان ما را بر دوش مسیح بی‌گناه گذاشت، تا ما بعنوان پیروان او، آنطور که مورد پسند خداست، نیک و عادل شویم» (دوم قرنتیان فصل ۵ آیه ۲۱). این بر دوش گرفتن گناه به ما کمک می کند که در باغ جتسیمانی درد مسیح را درباره جام گناه که باید بر روی صلیب بر او ریخته می شد، درک کنیم.

وقتی عیسی بر روی صلیب به آخرین لحظاتش نزدیک می شد، گفت، «تمام شد!»(یوحنا فصل ۱۹ آیه ۳۰). زجر کشیدن او به جای ما، کامل شد. روح او به هیدز ( دنیای مردگان ) رفت. مسیح به «جهنم» و یا قسمت رنج و عذاب هیدز نرفت او به «قسمت ابراهیم» و یا قسمت برکت داده شده هیدز رفت. رنج کشیدن عیسی مسیح در همان لحظه ای که بر روی صلیب جان سپرد، تمام شد. بهای گناهان پرداخت شد. سپس منتظر رستاخیر بدن خود و صعود به جلال و شکوهش شد.

آیا مسیح به «جهنم» رفت؟ خیر. آیا مسیح به شئول/هیدز رفت؟ بله.

منبع: http://www.gotquestions.org