آیا اشتباه است که خدا را زیر سوال ببریم؟

تفاوت بین مذهب (دین) و روحانیت چیست؟تفاوت بین مذهب (دین) و روحانیت چیست؟

موضوع این نیست که ما خدا را زیر سوال ببریم، بلکه به چه صورت و به چه دلیلی اینکار را انجام دهیم. خدا را زیر سوال بردن بخودی خود اشتباه نیست. حبقوق نبی سوالاتی برای خدا درباره زمان و نقشه او داشت. حبقوق، نتنها بخاطر سوالاتش از طرف خدا ملامت نشد، بلکه خدا او را با حوصله جواب داد و این نبی کتابش را با سرودی در حمد خدا خاتمه داد. در مزامیر از خدا سوالات زیادی شده است (مزمور ۱۰، ۴۴، ۷۴، ۷۷). اینها ناله های ستمدیده هایی است که برای دخالت خدا در موقعیتشان و نجات آنها بی قرارند. اگر چه خدا همیشه به سوالات ما بشکلی که ما انتظار داریم جواب نمی دهد، اما از این قسمتها نتیجه می گیریم که خدا سوال صادقانه ای را که از قلبی مشتاق است می پذیرد.

سوالات ریاکارانه که از قلبی ریاکار بیرون می آید موضوعی دیگر می باشد. «لیکن بدون ایمان تحصیل رضامندی او محال است. زیرا هر که تقرب بخدا جوید لازمست که ایمان آورد بر اینکه او هست و جویندگان خود را جزا می دهد.» (عبرانیان ۱۱: ۶). بعد از اینکه پادشاه شائول از خدا بی اطاعتی کرد، سوالات او بی جواب ماند (۱ سموئیل ۲۸: ۶). اینکه برایمان مبهم باشد که چرا خدا اجازه می دهد بعضی از وقایع اتفاق بیفتند با خوبی خدا را زیر سوال بردن کاملا متفاوت است. شک داشتن با قدرت خدا را زیر سوال بردن و شخصیت او را مورد حمله قرار دادن فرق دارد. بطور خلاصه، یک سوال صادقانه گناه نیست، اما قلب تلخ، بدون اعتماد و یاغی گناه است. خدا از سوالات ما نمی ترسد. خدا از ما دعوت می کند که از رابطه نزدیک با او لذت ببریم. وقتی ما از خدا سوالی می کنیم، باید با روحی فروتن و فکری باز باشد. ما می توانیم از خدا سوال کنیم، اما نباید انتظار جواب داشته باشیم مگر اینکه با خلوص نیت مشتاق جواب او باشیم. خدا قلب ما را می داند و می داند که آیا ما می خواهیم او ما را با جوابش روشن کند یا نه. قلب و انگیزه ما تعیین می کند که آیا سوال کردن از خدا درست است یا اشتباه.

Advertisements

-فیض و اعمال

بروید و شاگردان مسیح بسازید....بروید و کلیسای مسیح را بنا کنید....بروید و ملکوت خدا را موعظه کنید

واژه فیض که در کتاب مقدس به کار رفته است ترجمه واژه یونانی «چریس» می باشد. «چریس» در یونانی یعنی «لطف آزادانه به شخصی نالایق». در کتاب مقدس نیز به معنای » لطف خدا به افرادی نالایق » است. از آنجایی که بسیاری از مردم فیض و اعمال را با هم اشتباه می گیرند، بسیار مهم است که درک صحیحی از معنای واژه «فیض» داشته باشیم. فیض و اعمال دو چیز کاملا متفاوتند. رومیان ۴: ۴ می گوید:
رومیان ۴: ۴
» اما کسی که کار می‌ کند، مزدش حق او شمرده می‌ شود، نه هدیه.»
این آیه می گوید وقتی کسی برای چیزی کار می کند، آن چیز که در ازای کار دریافت می شود، پاداش اوست. بنابراین این پاداش از روی فیض و به عنوان هدیه به او داده نشده است. زیرا که شخص برای آن کار کرده است و مستحق آن است. به همین طریق، وقتی کلام خدا می گوید که چیزی از روی فیض به ما داده شده است به این معناست که آن چیز به عنوان هدیه داده شده است. چیزی که نه نه آنرا به دست اورده ایم و نه برایش کاری کرده ایم. بنابراین واضح است که چیزی ممکن است از طریق کار و اعمالمان بدست آید و یا از طریق فیض. نمی شود چیزی در عین حال هم از طریق فیض و هم از طریق اعمال حاصل شود. سختی فهم و قبول این موضوع باعث شده تا بسیاری از مسیحیان بجای اینکه از چیزی که به عنوان فیض به آنها داده شده لذت برده و آنرا در پرستششان به خدا به کار ببرند در تلاش بدست آوردن همان چیزی باشند که از پیش آنرا دارند.
متن دیگری که به وضوح تفاوت میان فیض و اعمال را نشان می دهد، رومیان ۱۱: ۶ است. در آنجا می خوانیم:
» اما اگر از راه فیض باشد، دیگر بر پایه اعمال نیست؛ وگرنه( از طریق اعمال) فیض دیگر فیض نیست. «

این آیه بار دیگر همان چیز را به ما می گوید: اگر چیزی از طریق اعمال کسب شده است پس نمی تواند از فیض باشد و بالعکس. «وگرنه فیض دیگر فیض نیست» !!! کلام خدا چه صاف و روشن است. بسیاری از ما وقتی به سراغ کلام خدا می رویم، فکر می کنیم چیزی که می خوانیم باید معنایی غیر از چیزی داشته باشد که می گوید! باید بدانیم که کلام خدا چیزی را می گوید که منظورش است و منظورش هم همانی است که می گوید. این بخاطر عدم قبول موضوع از سوی ماست که همه چیز عجیب به نظر می رسد، هدیه پاداش تعبیر می شود و فیض با اعمال اشتباه گرفته می شود. ما با این ایده قبلی به سراغ کلام می رویم که ما باید کاری کنیم تا موقعیتی خوب در پیشگاه خدا داشته باشیم و وقتی می بینیم که کلام خدا می گوید موقعیت خوب در پیشگاه خدا از طریق فیض و دستاورد های عیسی مسیح و طبق ایمانمان داده می شود، آن وقت است که به شک می افتیم که چه چیز در رابطه با کلام خدا اشتباه است. در صورتی که باید سوال کنیم که چه چیز در رابطه با پیش فرض های ما غلط است. همیشه باید بدون ذهنیت های قبلی به سراغ کلام خدا بروید. باید با این نیت به سمت کلام خدا بروید که افکار خود را با آن مطابقت بدهید و نه کلام را با افکار خود. در خصوص موضوع نجات و پارسایی، و سردرگمی های زیاد در این باره، شکی نیست که خدا توجه زیادی به خرج داده تا به ما بگوید که وقتی می گوید فیض دقیقاً قصد تمایز میان فیض و اعمال را دارد !

نقشه خداوند

سری دوم سوالات مهم برای نوکیشان مسیحی

خداوند برای زندگی ما نقشه هایی دارد.گاهی ما نقشه های او را درک نمی کنیم .تنها کاری که باید کرد به او اطمینان کنیم و اجازه بدیم خداوند در زندگی ما عمل کند. ایمان داشته باشید و به خدا اعتماد کنید.
برای کار خداوند صبر داشته باشید و جلوتر از خدا راه نروید.
او زمانهایش و فکرهایش هیچ شباهتی به افکار و کارها و زمانهای ما ندارد
هیچوقت فکرهای خود را به حساب خدا نگذارید ، مگر اینکه از تایید آن اطمینان حاصل کنید

همیشه لزوماً کار و یا تصمیم و یا رابطه ای که شما را راضی میکند دلیل موافقت و رضایت خداوند میتواند نباشد
باید در دعا و زمان و مشورت با خادمین خداوند قرار بگیرید تا با مطابقت کلام و تعالیم خداوند از اراده و نقشه و رضایت خداوند در قسمتهای مختلف زندگی روحانی و دنیایی خود اطمینان حاصل نمایید و در هدایت روح خدا، از یک زندگی پیروزمندانه مسیحی برخوردار باشید..
اگه به تو احترام گذاشتند به آنها احترام بگذار! :
اگه به تو احترام نگذاشتند باز به آنها احترام بگذار!
تو، عمل باش، نه عکس العمل!
اجازه نده عملکرد دیگران از ادب تو چیزى کم کند، چون تو نماینده ى وجود خودت هستى نه دیگران..
صلح و سلامتی خداوند باشما باشد :

کتاب مقدس درباره نژادپرستی، تعصب و تبعیض نژادی چه می گوید؟

اولین چیزی که باید در این بحث درک کرد این است که فقط یک نژاد وجود دارد-آن هم نژاد انسان. سفید پوستان، آفریقایی ها، سرخپوستان، عربها، و یهودیان نژادهای مختلف نیستند. بلکه، اقوام مختلف نژاد انسان هستند. همه انسانها خصوصیات مشترک جسمانی دارند (البته با اختلافات کوچک). مهمتر اینکه همه انسانها به شباهت خدا آفریده شده اند (پیدایش ۱: ۲۶-۲۷). خدا جهان را آنقدر محبت نمود که عیسی را فرستاد تا جانش را برای ما بدهد (یوحنا ۳ : ۱۶). به وضوح «دنیا» شامل همه قومهاست.

نزد خدا طرفداری نیست و او بین انسانها فرق نمی گذارد (تثنیه ۱۰: ۱۷، اعمال رسولان ۱۰: ۳۴، رومیان ۲: ۱۱، افسسیان ۶: ۹)، و ما هم نباید اینکار را بکنیم. یعقوب ۲: ۴ به آنهایی که بین انسانها فرق می گذارند «داوران با خیالات فاسد» می گوید. در عوض ما باید همسایه خود را مثل خود دوست بداریم (یعقوب ۲: ۸). در عهد عتیق، خدا انسان را به دو گروه نژادی تقسیم کرد: یهودیان و ملل دیگر. خدا می خواست که قوم یهود قوم کاهنان باشند که ملل دیگر را خدمت کنند. در عوض، یهودیان از موقعیت خود مغرور شدند و به ضدیت با ملل دیگر پرداختند. عیسی مسیح این مسئله را با خراب کردن دیوار خصومت بین آنها خاتمه داد (افسسیان ۲: ۱۴). هر نوع نژادپرستی، تعصب، و تبعیض نژادی مخالف کار مسیح بر روی صلیب است.

عیسی به ما فرمان می دهد که یکدیگر را دوست داشته باشیم همانطور که او ما را دوست دارد (یوحنا ۱۳ : ۳۴). اگر خدا ما را یکسان دوست دارد، ما هم باید همدیگر را با همان استاندارد بالا دوست داشته باشیم. عیسی در متی ۲۵ به ما یاد می دهد که هر چه ما برای کوچکترین فرزندانش انجام دهیم، انگار برای او انجام داده ایم. اگر ما با کسی با حقارت رفتار کنیم، یعنی با کسی که بشکل خدا آفریده شده است با حقارت رفتار کرده ایم، و کسی را که خدا او را دوست دارد و عیسی برایش مرد اذیت کرده بدرد آورده ایم.

نژادپرستی، در شکلهای گوناگون و به درجات مختلف، بلای است که هزاران سال است که گریبانگر انسانهاست. برادران و خواهران از همه اقوام، نباید چنین باشد. قربانی های نژادپرستی، تعصب و تبعیض نژادی باید ببخشند. افسسیان ۴ : ۳۲ می گوید، «با یکدیگر مهربان باشید و رحیم و همدیگر را عفو نمایید چنانکه خدا در مسیح شما را هم آمرزیده است». یک نژاد پرست ممکن است لیاقت بخشش شما را نداشته باشد، اما ما هم بسیار بیشتر لیاقت بخشش خدا را نداریم. کسانی که نژاد پرستی، تعصب و تبعیض نژادی را رواج می دهند، باید توبه کنند. «خود را از مردگان زنده شده به خدا تسلیم کنید و اعضای خود را تا آلات عدالت برای خدا باشند (رومیان ۶: ۱۳). باشد که غلاطیان ۳: ۲۸ کاملا درک شود، «هیچ ممکن نیست که یهود باشد یا یونانی و نه غلام و نه آزاد و نه مرد و نه زن زیرا که همه شما در مسیح عیسی یک می باشید.»

gotquestions

آیا کتاب مقدس مربوط به زمان حاضر می شود؟

بیست عملکرد کتاب مقدس در زندگی‌ ما

عبرانیان ۴ : ۱۲ می گوید، «زیرا کلام خدا زنده و مقتدر و برنده تر است از هر شمشیر دو دم و فرو رونده تا جدا کند نفس و روح و مفاصل و مغز را و ممیز افکار و نیتهای قلب است.» در حالیکه کتاب مقدس در حدود ۱۹۰۰ سال پیش کامل شد، صحت و ارتباط آن با زمان حاضر دست نخورده باقی مانده است. کتاب مقدس تنها منبع صحیح از مکاشفه خدا درباره خود و نقشه اش برای انسان است که به ما داده.

کتاب مقدس شامل اطلاعات بسیار زیادی درباره دنیای طبیعی است که بوسیله دانشمندان و تحقیقات آنها تایید شده است. بعضی از این قسمتها شامل لاویان ۱۷ : ۱۱، جامعه ۱ : ۶-۷ ، ایوب ۳۶ : ۲۷-۲۹، مزمور ۱۰۲ : ۲۵-۲۷ و کولسیان ۱ : ۱۶-۱۷ می باشند. همچنانکه داستان نقشه نجات خداوند برای انسان باز و بیان می شود، داستان شخصیتهای مختلف زیادی بطور واضح و دقیق توضیح داده می شود. در این نوشته ها، کتاب مقدس اطلاعات زیادی درباره رفتار انسان و تمایلات او می دهد. تجربه هر روزه ما نشان می دهد که این اطلاعات درباره شرایط انسان دقیقتر و وسیعتر از کتابهای روانشناسی می باشد. خیلی از حقایق تاریخی که در کتاب مقدس ثبت شده اند بوسیله منابع خارج از کتاب مقدس تایید شده اند. تحقیقات تاریخی اغلب تشابه بسیار زیادی بین نوشته های کتاب مقدس و نوشته های خارج از کتاب مقدس درباره همان وقایع را نشان می دهند.

بهر حال، کتاب مقدس یک کتاب تاریخی، یا یک کتاب روانشناسی، و یا یک مجله علمی نیست. کتاب مقدس توضیحی است که خدا درباره اینکه او کیست و چه خواسته و نقشه ای برای انسانها دارد، به ما داده است. مهمترین قسمت این مکاشفه داستان جدایی ما از خدا بوسیله گناه است و اینکه او ترمیم رابطه اش با ما را بوسیله قربانی کردن پسرش عیسی مسیح بر صلیب مهیا کرد. نیاز ما برای نجات و خواست خدا برای برقراری رابطه با ما تغییر نمی کند

کتاب مقدس محتوی اطلاعات زیاد، دقیق و مطابق زمان ماست. مهمترین پیغام کتاب مقدس-نجات و آزادی از گناه- بصورت جهانی و تا ابد مربوط به نسل انسان است. کلام خدا هیچوقت از مد نمی افتد، و بهتر هم نمی شود. فرهنگ ها عوض می شوند، قوانین عوض می شوند، نسلها می آیند و می روند، اما کلام خدا به همان اندازه که مربوط به زمان نوشته شدن آن بود، مربوط به زمان حال هم هست. تمام کلام خدا الزاما به همان شکل آن زمان مربوط به زمان حال نیست، اما در همه کلام خدا حقایقی هست که می توانیم و باید امروزه در زندگیمان بکار ببریم.

محکوم نکردن دیگران؟

«داوری نکنید تا بر شما داوری نشود. زیرا به همان‌گونه که بر دیگران داوری کنید، بر شما نیز داوری خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد. چرا پَرِ کاه را در چشم برادرت می‌بینی، امّا از چوبی که در چشم خود داری غافلی؟ چگونه می‌توانی به برادرت بگویی، ”بگذار پَرِ کاه را از چشمت به در آورم،“ حال آنکه چوبی در چشم خود داری؟ ای ریاکار، نخست چوب را از چشم خود به در آر، آنگاه بهتر خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون کنی. «آنچه مقدّس است، به سگان مدهید و مرواریدهای خود را پیش خوکان میندازید، مبادا آنها را پایمال کنند و برگردند و شما را بِدَرند. «بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد. زیرا هر که بخواهد، به دست آوَرَد و هر که بجوید، یابد و هر که بکوبد، در به رویش گشوده شود. کدام‌یک از شما اگر پسرش از او نان بخواهد، سنگی به او می‌دهد؟ یا اگر ماهی بخواهد، ماری به او می‌بخشد؟ حال اگر شما با همۀ بدسیرتی‌تان، می‌دانید که باید به فرزندان خود هدایای نیکو بدهید، چقدر بیشتر پدر شما که در آسمان است به آنان که از او بخواهند، هدایای نیکو خواهد بخشید. پس با مردم همان‌گونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند. این است خلاصۀ تورات و نوشته‌های انبیا. «از درِ تنگ داخل شوید، زیرا فراخ است آن در و عریض است آن راه که به هلاکت منتهی می‌شود و داخل‌شوندگانِ به آن بسیارند. امّا تنگ است آن در و سخت است آن راه که به حیات منتهی می‌شود، و یابندگان آن کم‌اند. «از پیامبران دروغین برحذر باشید. آنان در لباس گوسفندان نزد شما می‌آیند، امّا در باطن گرگان درّنده‌اند. آنها را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا انگور را از بوتۀ خار و انجیر را از علف هرز می‌چینند؟ به همین‌سان، هر درخت نیکو میوۀ نیکو می‌دهد، امّا درخت بد میوۀ بد. درخت نیکو نمی‌تواند میوۀ بد بدهد، و درخت بد نیز نمی‌تواند میوۀ نیکو آوَرَد. هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. بنابراین، آنان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. «نه هر که مرا ’سرورم، سرورم‘ خطاب کند به پادشاهی آسمان راه یابد، بلکه تنها آن که ارادۀ پدر مرا که در آسمان است، به جا آوَرَد. در آن روز بسیاری مرا خواهند گفت: ”سرور ما، سرور ما، آیا به نام تو نبوّت نکردیم؟ آیا به نام تو دیوها را بیرون نراندیم؟ آیا به نام تو معجزات بسیار انجام ندادیم؟“ امّا به آنها به‌صراحت خواهم گفت، ”هرگز شما را نشناخته‌ام. از من دور شوید، ای بدکاران!“ «پس هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، همچون مرد دانایی است که خانۀ خود را بر سنگ بنا کرد. چون باران بارید و سیلها روان شد و بادها وزید و بر آن خانه زور آورْد، خراب نشد زیرا بنیادش بر سنگ بود. امّا هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند، همچون مرد نادانی است که خانۀ خود را بر شن بنا کرد. چون باران بارید و سیلها روان شد و بادها وزید و بر آن خانه زور آورْد، ویران شد، و ویرانی‌اش عظیم بود!» چون عیسی این سخنان را به پایان رسانید، مردم از تعلیم او در شگفت شده بودند، زیرا با اقتدار تعلیم می‌داد، نه مانند علمای دین ایشان.
⚜مَتّی ۷:۱ – ۲۹

نویسندگان کتاب مقدس چه کسانی بودند؟_۲

اساساً کتاب مقدس در ورای نویسندگان بشری، توسط خود خدا نوشته شده است. دوم تیموتائوس ۱۶:۳ به ما می گوید که کتاب مقدس توسط خدا «الهام شده است». خدا بر نویسندگان کتاب مقدس نظارت کرد تا با وجود استفاده از سبک نگارشی و شخصیت نویسندگان آن، دقیقاً همان چیزی را که خدا در نظر داشت، بنگارند. کتاب مقدس توسط خدا دیکته نشد بلکه کاملاً توسط او الهام و هدایت شد.

کتاب مقدس توسط حدوداً ۴۰ نفر از پیش زمینه های گوناگون در طول ۱۵۰۰ سال به رشته تحریر درآمد. اشعیا یک نبی بود، عزرا یک کاهن بود، متی یک باجگیر بود، یوحنا یک ماهیگیر بود، پولس خیمه دوز بود، موسی یک شبان بود، لوقا یک پزشک بود. با وجود اینکه کتاب مقدس توسط نویسندگان مختلفی در طول ۱۵ قرن نوشته شد، اما مطالب کتاب مقدس با همدیگر تناقض ندارند و هیچ اشتباهی در آن وجود ندارد. نویسندگان چشم اندازهای مختلفی دارند، اما همگی همان خدای واحد حقیقی، و همان راه واحد نجات یعنی عیسی مسیح را اعلان می کنند (یوحنا ۶:۱۴؛ اعمال ۱۲:۴). تعداد کمی از کتب کتاب مقدس به طور مشخص نام نویسنده آن را ذکر می کند. در اینجا کتب کتاب مقدس به همراه نام شخصی که به اعتقاد اکثر محققان کتاب مقدسی به عنوان نویسنده کتاب پنداشته می شود به همراه تاریخ تقریبی نگارش آن آمده است:

پیدایش، خروج، لاویان، اعداد، تثنیه = موسی – ۱۴۰۰ پیش از میلاد
یوشع = یوشع – ۱۳۵۰ پیش از میلاد
داوران، روت، اول سموئیل، دوم سموئیل = سموئیل/ناتان/جاد – ۱۰۰۰تا ۹۰۰ پیش از میلاد
اول پادشاهان، دوم پادشاهان = ارمیا – ۶۰۰ پیش از میلاد
اول تواریخ، دوم تواریخ، عزرا، نحمیا = عزرا – ۴۵۰ پیش از میلاد
استر = مردخای – ۴۰۰ پیش از میلاد
ایوب = موسی – ۱۴۰۰ پیش از میلاد
مزامیر = نویسندگان متعدد، اما پیشتر آن توسط داوود – ۱۰۰۰ تا ۴۰۰ پیش از میلاد
امثال، جامعه، غزل غزلهای سلیمان = سلیمان – ۹۰۰ پیش از میلاد
اشعیا = اشعیا – ۷۰۰ پیش از میلاد
ارمیا، مراثی ارمیا = ارمیا – ۶۰۰ پیش از میلاد
حزقیال = حزقیال – ۵۵۰ پیش از میلاد
دانیال = دانیال – ۵۵۰ پیش از میلاد
هوشع = هوشع – ۷۵۰ پیش از میلاد
یوئیل = یوئیل – ۸۵۰ پیش از میلاد
عاموس = عاموس – ۷۵۰ پیش از میلاد
عوبدیا = عوبدیا – ۶۰۰ پیش از میلاد
یونس = یونس – ۷۰۰ پیش از میلاد
میکاه = میکاه – ۷۰۰ پیش از میلاد
ناحوم = ناحوم – ۶۵۰ پیش از میلاد
حبقوق = حبقوق – ۶۰۰ پیش از میلاد
صفنیا = صفنیا – ۶۵۰ پیش از میلاد
حجی = حجی – ۵۲۰ پیش از میلاد
زکریا = زکریا – ۵۰۰ پیش از میلاد
ملاکی = ملاکی – ۴۳۰ پیش از میلاد
متی = متی – ۵۵ میلادی
مرقس = یوحنای مرقس – ۵۰ میلادی
لوقا = لوقا – ۶۰ میلادی
یوحنا = یوحنا – ۹۰ میلادی
اعمال = لوقا – ۶۵ میلادی
رومیان، اول قرنتیان، دوم قرنتیان، غلاطیان، افسسیان، فیلیپیان، کولسیان، اول تسالونیکیان، دوم تسالونیکیان، اول تیموتائوس، دوم تیموتائوس، تیطس، فلیمون = پولس – ۵۰ تا ۷۰ میلادی
عبرانیان = نامشخص، به احتمال زیاد پولس، لوقا، برنابا، یا آپولوس – ۶۵ میلادی
یعقوب = یعقوب – ۴۵ میلادی
اول پطرس، دوم پطرس = پطرس – ۶۰ میلادی
اول یوحنا، دوم یوحنا، سوم یوحنا = یوحنا – ۹۰ میلادی
یهودا = یهودا – ۶۰ میلادی
مکاشفه = یوحنا – ۹۰ میلادی
gotquestions